Het bad heeft in de kunstgeschiedenis een lange traditie, reeds in de middeleeuwse miniaturen werd het getoond als een plaats van rituele reiniging maar tevens als een plek van vermaak. Evenwel is het meest gekende voorbeeld "de dood van Marat" (Jacques-Louis David), een jacobijns schrijver en verdediger van de revolutie in september 1792. Hij moest omwille van een huidziekte elke dag in bad moest doorbrengen. Daar schreef hij politieke manifesten waarvoor hij later, in zijn bad, werd vermoord. Ook Fabre staat met De man die op het water schrijft dicht bij de dood. In het bronzen bad, dat vormelijk herinnert aan een sarcofaag, zit het bronzen zelfportret van Fabre, afgebeeld in kostuum met blote voeten, een metafoor voor de dood. Hij staat op het punt met de vinger iets te schrijven op het water. De vinger zou een verwijzing kunnen zijn naar Guido Gezelle zijn gedicht "Het schrijverke". De libel verraadt dat wat hij op het water schrijft; "den heiligen name van God". Het schrijverke schrijft wat onzichtbaar blijft in het water, maar schrijft onophoudelijk zoals de kunstenaar die onophoudelijk zoekt.

Met zeven bronzen baden wordt een bad gemaakt voor elke dag. Het heilige getal staat voor het rituele baden. Voor Fabre wordt het een verwijzing naar de slapeloosheid, het is een sarcofaag waar hij tot rust komt, maar tevens een plek van creativiteit, als bij Marat, waar de meeste van zijn tekeningen en teksten tot stand komen. Zo wordt baden bij Fabre niet enkel een ritueel van fysieke maar tevens mentale reiniging.

Foto's: Christophe Urbain