De nacht van Diana is een permanent werk van Jan Fabre in het Musée de la Chasse et de la Nature in Parijs. Centraal in de ruimte hangt op ooghoogte tegen de achterste muur een sneeuwuil. Op de linker- en rechtermuur hangt Diana, de godin van de jacht, een schilderij van Pieter Paul Rubens. Het plafond bestaat uit een koepel van veren en uilekoppen. De onbewogen ogen van de uilen houden de toeschouwer ononderbroken in de gaten. Hun ogen zijn niet die van een dier maar van een mens.

Het Cabinet Rubens - Fabre is een kleine, intieme ruimte in het Musée de la Chasse et de la Nature in Parijs. De schilderijen heten ‘Diana’s slapende nimfen bespied door saters’ en ‘Diana en haar nimfen maken zich op voor de jacht’. De Antwerpse grootmeesters Rubens en Breughel werkten samen voor deze twee doeken.


Fabre brengt een hedendaagse vertaling van een dierenmythologie. Uilen zijn door de geschiedenis heen gebruikt als symbolen. Zo is de Ransuil een waarschuwing tegen de zelfoverschatting, de Ohoe en de Sneeuwuil een aankondiging van de dood, de Kerkuil een begeleider van het spirituele, en de Velduil verdedigt de kwetsbaarheid. De vogels bewaken de rustplaats van Diana. Samen vormen ze een koepel van de nacht, hun ogen zijn sterren in het plafond.

Fabre hernieuwt en vermoordt de mythologie. De symbolen zijn onthoofd, gevallen onder de guillotine van de verlichting. Vandaag worden ze gebruikt als maskers in een carnaval waarin we ontsnappen.